پس از سقوط ناپلئون و برپایی معاهدات صلح بین دولت‌های مختلف اروپایی با دولت وقت فرانسه، مقرر می گردد که بسیاری از غنایمی که ناپلئون از جنگ‌های خود به دست آورده بود به صاحبان اصلی مسترد شود.

اما در این میان، دولت فرانسه از باز پس دادن نقاشی ارزشمند “عروسی در قانا” سر باز می‌زند. موزه دار لوور، با زیرکی تمام اعلام می کند که بسیار مشتاق پس دادن این نقاشی به ونیزی ها است، ولی با توجه به شرایط فیزیکی نامناسب، این انتقال ممکن است باعث از بین رفتن نقاشی شود.

او پیشنهاد می دهد که به‌ جای نقاشی “عروسی در قانا”، یک نقاشی از چارلز لو بِرن با عنوان “جشن در خانه سایمون” را به ونیز تحویل دهند.

تابلوی نقاشی “عروسی در قانا” دو بار دیگر و به منظور حافظت از این اثر ارزشمند جابجا شده است. یک بار در طول جنگ فرانسه – پروس (71-1870) این تابلوی 308 ساله را در جعبه ای مخفی کردند و بار دیگر در زمان جنگ جهانی دوم (45-1939) تابلوی 382 ساله به مکان امنی در جنوب فرانسه انتقال داده شد.

در سال 1992 روزنه‌ای در سقف موزه لوور پاریس باز می‌گردد که باعث نشت آب و آسیب دیدن نقاشی می‌شود. دو روز بعد، در حال جابجایی نقاشی یک و نیم تُنی، بر اثر شکستن قاب و افتادن به زمین، چند سوراخ در نقاشی پدید می‌آید. یکی از این سوراخ‌ها به طول تقریباً ۱۲۱سانتی‌متر بود که البته در پی این خسارت، هیچ چهره‌ای در نقاشی آسیب نمی‌بیند و آسیب مربوط به نواحی زمینه‌ای اثر می‌باشد.

در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۷، در دویست و دهمین سالگرد غارت نقاشی توسط سربازان ناپلئون، با همکاری موزه لوور، یک کپی کامپیوتری از اثر اصلی در همان قامت و ابعاد تهیه و در خاستگاه و محل اصلی اش، یعنی سالن غذاخوری صومعه سن جورجیو آویخته شد.